Terapia PTSD

Prowadzimy terapię zespołu stresu pourazowego, skierowana dla osób, które doświadczyły traumy w wyniku:

  • wypadków
  • utraty osoby bliskiej
  • groźby utraty życia
  • itp.

Zespół stresu pourazowego (PTSD, posttraumatic stress disorder)

PTSD jest opisywane jako zaburzenie lękowe, które może powstać wskutek zdarzenia, które osoba przeżyła osobiście bądź którego była świadkiem oraz z którym wiązało się rzeczywiste lub spostrzegane zagrożenie życia lub nienaruszalności fizycznej. Emocjonalną reakcją na takie zdarzenie jest przerażenie, strach lub bezradność.
Objawy zespołu stresu pourazowego obejmują przede wszystkim ponowne doświadczenie traumy, unikanie wszystkiego, co przypomina o doznanym urazie, oraz stan nadmiernego wzbudzenia. Ponowne doświadczenie charakteryzuje się tym, że osoby zaczynają denerwować się w efekcie konfrontacji ze zdarzeniem, które przypomina im jakiś aspekt zdarzenia traumatycznego lub zaczynają myśleć o traumatycznym zdarzeniu w trakcie wykonywania innych czynności. Unikanie objawia się tym, że ludzie zaczynają unikać bodźców skojarzonych z traumą, np. unikają miejsc i ludzi powodujących przypomnienie traumy. Stan nadmiernego wzbudzenia charakteryzuje się tym, że osoby cierpiące na PTSD łatwo wybuchają gniewem oraz mają trudności z koncentracją. Opisane powyżej objawy powodują cierpienie – dystres oraz obniżenie jakości życia.
Metoda Emocjonalnego Przetwarzania wspiera emocjonalne uporanie się z traumatycznymi doświadczeniami oraz łagodzi objawy zespołu stresu pourazowego. Terapia polega na tym, że pomaga się pacjentowi skonfrontować z bezpiecznymi sytuacjami, które są dla niego źródłem strachu i lęku. Konfrontowanie pacjenta odbywa się poprzez Ekspozycję in vivo (w realnym życiu) oraz Ekspozycję wyobrażeniową. Ekspozycja in vivo charakteryzuje się tym, że pacjent jest konfrontowany z bezpiecznymi sytuacjami, czynnościami, miejscami i bodźcami, których unika z powodu odczuwanego lęku, który jest związany z traumatycznym doświadczeniem. Ekspozycja wyobrażeniowa polega na powrocie w wyobraźni do traumatycznego zdarzenia. Pacjent jest proszony o szczegółowe opowiadanie o zdarzeniu. Obie ekspozycje są podstawą terapii metodą przedłużonej ekspozycji. Obie te techniki pozwalają przetworzyć emocjonalnie traumatyczne zdarzenie, dzieje się to dzięki temu, że pacjent konfrontuje się z przeżytym wydarzeniem, jak i sytuacjom, które są kojarzone z danym wydarzeniem. Podczas terapii pacjent stopniowo zaczyna uczyć się że wspomnienia przeżytego traumatycznego doświadczenia nie są tym samym co sama trauma. Zaczyna dostrzegać, że możliwym jest doświadczać niemiłych wspomnień, a jednocześnie czuć się bezpiecznie. Dzięki metodzie ekspozycji lęk i strach, które początkowo są zawsze obecne podczas wspomnień, zaczynają stopniowo zanikać a tym samym pacjent wyrabia w sobie tolerancję na te uczucia. Przedłużona ekspozycja pomaga pozbyć się strachu i unikania, które są odpowiedzialne za liczne ograniczenia i kłopoty w codziennym funkcjonowaniu.